ਸੁਣ ਪਰਤਾਪ ਕਬੀਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਿਖ ਹੋਆ ਸੈਣ ਨਾਈ॥

ਸੁਣ ਪਰਤਾਪ ਕਬੀਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਿਖ ਹੋਆ ਸੈਣ ਨਾਈ॥

suṇ partāp kabīr dā dūjā sikh hōā saiṇ nāī॥

सुण परताप कबीर दा दूजा सिख होआ सैण नाई॥

Hearing of glory of Kabir, Sain also turned to be a disciple.

ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤਿ ਰਾਤੀਂ ਕਰੈ ਭਲਕੇ ਰਾਜ ਦੁਆਰੈ ਜਾਈ॥

prēm bhagti rātīṃ karai bhalkē rāj duārai jāī॥

प्रेम भगति रातीं करै भलके राज दुआरै जाई॥

In the night he would immerse in loving devotion and in the morning he would serve at the door of the king.

ਆਏ ਸੰਤ ਪਰਾਹੁਣੇ ਕੀਰਤਨ ਹੋਆ ਰੈਣ ਸਬਾਈ॥

āē sant parāhuṇē kīratan hōā raiṇ sabāī॥

आए संत पराहुणे कीरतन होआ रैण सबाई॥

On one night some sadhus came to him and the whole night was spent in singing the Lord's praises

ਛਡ ਨ ਸਕੈ ਸੰਤ ਜਨ ਰਾਜ ਦੁਆਰ ਨ ਸੇਵ ਕਮਾਈ॥

chhaḍ na sakai sant jan rāj duār na sēv kamāī॥

छड न सकै संत जन राज दुआर न सेव कमाई॥

Sain could not leave company of the saints and consequently did not perform the king’s service the following morning.

ਸੈਣ ਰੂਪ ਹਰਿ ਹੋਇਕੈ ਆਇਆ ਰਾਣੇ ਨੋਂ ਰੀਝਾਈ॥

saiṇ rūp hari hōikai āiā rāṇē nōṃ rījhāī॥

सैण रूप हरि होइकै आइआ राणे नों रीझाई॥

God himself took the form of Sain. He served the king in such a way that the king was overjoyed.

ਸਾਧ ਜਨਾਂ ਨੋਂ ਵਿਦਾ ਕਰ ਰਾਜਦੁਆਰ ਗਇਆ ਸ਼ਰਮਾਈ॥

sādh janāṃ nōṃ vidā kar rājduār gaiā sharmāī॥

साध जनां नों विदा कर राजदुआर गइआ शरमाई॥

Bidding fairwell to the saints, Sain hesitantly arrived at the palace of the king.

ਰਾਣੇ ਦੂਰਹੁੰ ਸਦਕੈ ਗਲਹੁੰ ਕਵਾਇ ਖੋਲ੍ਹ ਪੈਨ੍ਹਾਈ॥

rāṇē dūrhuṃ sadkai galhuṃ kavāi khōlh painhāī॥

राणे दूरहुं सदकै गलहुं कवाइ खोल्ह पैन्हाई॥

The king From a distance the king called him nearby. He took off his own robes and offered them to Bhagat Sain.

ਵਸ ਕੀਤਾ ਹਉਂ ਤੁਧ ਅਜ ਬੋਲੈ ਰਾਜਾ ਸੁਣੈ ਲੁਕਾਈ॥

vas kītā hauṃ tudh aj bōlai rājā suṇai lukāī॥

वस कीता हउं तुध अज बोलै राजा सुणै लुकाई॥

€˜You have overpowered me’, said the king and his words were heard by one and all.

ਪਰਗਟ ਕਰੈ ਭਗਤ ਵਡਿਆਈ ॥੧੬॥

pargaṭ karai bhagat vaḍiāī ॥16॥

परगट करै भगत वडिआई ॥१६॥

God himself manifests the grandeur of the devotee.