ਰੇ ਮਨ ਤੇਰੋ ਕੋਇ ਨਹੀ ਖਿੰਚਿ ਲੇਇ ਜਿਨਿ ਭਾਰੁ ॥

ਗਉੜੀ ॥

gauṛī ॥

गउड़ी ॥

Gauree:

ਰੇ ਮਨ ਤੇਰੋ ਕੋਇ ਨਹੀ ਖਿੰਚਿ ਲੇਇ ਜਿਨਿ ਭਾਰੁ ॥

rē man tērō kōi nahī khiñchi lēi jini bhāru ॥

रे मन तेरो कोइ नही खिंचि लेइ जिनि भारु ॥

O my mind, even if you carry someone's burden, they don't belong to you.

ਬਿਰਖ ਬਸੇਰੋ ਪੰਖਿ ਕੋ ਤੈਸੋ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥੧॥

birakh basērō paṅkhi kō taisō ihu saṃsāru ॥1॥

बिरख बसेरो पंखि को तैसो इहु संसारु ॥१॥

This world is like the perch of the bird on the tree. ||1||

ਰਾਮ ਰਸੁ ਪੀਆ ਰੇ ॥

rām rasu pīā rē ॥

राम रसु पीआ रे ॥

I drink in the sublime essence of the Lord.

ਜਿਹ ਰਸ ਬਿਸਰਿ ਗਏ ਰਸ ਅਉਰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

jih ras bisri gaē ras aur ॥1॥ rahāu ॥

जिह रस बिसरि गए रस अउर ॥१॥ रहाउ ॥

With the taste of this essence, I have forgotten all other tastes. ||1||Pause||

ਅਉਰ ਮੁਏ ਕਿਆ ਰੋਈਐ ਜਉ ਆਪਾ ਥਿਰੁ ਨ ਰਹਾਇ ॥

aur muē kiā rōīai jau āpā thiru na rahāi ॥

अउर मुए किआ रोईऐ जउ आपा थिरु न रहाइ ॥

Why should we weep at the death of others, when we ourselves are not permanent?

ਜੋ ਉਪਜੈ ਸੋ ਬਿਨਸਿ ਹੈ ਦੁਖੁ ਕਰਿ ਰੋਵੈ ਬਲਾਇ ॥੨॥

jō upjai sō binsi hai dukhu kari rōvai balāi ॥2॥

जो उपजै सो बिनसि है दुखु करि रोवै बलाइ ॥२॥

Whoever is born shall pass away; why should we cry out in grief? ||2||

ਜਹ ਕੀ ਉਪਜੀ ਤਹ ਰਚੀ ਪੀਵਤ ਮਰਦਨ ਲਾਗ ॥

jah kī upjī tah rachī pīvat mardan lāg ॥

जह की उपजी तह रची पीवत मरदन लाग ॥

We are re-absorbed into the One from whom we came; drink in the Lord's essence, and remain attached to Him.

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਚਿਤਿ ਚੇਤਿਆ ਰਾਮ ਸਿਮਰਿ ਬੈਰਾਗ ॥੩॥੨॥੧੩॥੬੪॥

kahi kabīr chiti chētiā rām simri bairāg ॥3॥2॥13॥64॥

कहि कबीर चिति चेतिआ राम सिमरि बैराग ॥३॥२॥१३॥६४॥

Says Kabeer, my consciousness is filled with thoughts of remembrance of the Lord; I have become detached from the world. ||3||2||13||64||