ਗੁਰ ਸਿਖਹੁ ਗੁਰ ਸਿਖ ਹੈ ਪੀਰ ਪੀਰਹੁੰ ਕੋਈ॥

ਗੁਰ ਸਿਖਹੁ ਗੁਰ ਸਿਖ ਹੈ ਪੀਰ ਪੀਰਹੁੰ ਕੋਈ॥

gur sikhhu gur sikh hai pīr pīrhuṃ kōī॥

गुर सिखहु गुर सिख है पीर पीरहुं कोई॥

By the teachings of the Guru many become disciples of the Guru, but some rare one becomes the Guru like that Guru.

ਸ਼ਬਦ ਸੁਰਤ ਚੇਲਾ ਗੁਰੂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸੋਈ॥

shabad surat chēlā gurū parmēshar sōī॥

शबद सुरत चेला गुरू परमेशर सोई॥

Only the practitioner of the word and consciousness can attain the status of Guru-God.

ਦਰਸ਼ਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਧਿਆਨ ਧਰ ਗੁਰੁ ਮੂਰਤਿ ਹੋਈ॥

darshan drishṭi dhiān dhar guru mūrti hōī॥

दरशन द्रिशटि धिआन धर गुरु मूरति होई॥

Such a disciple concentrating on the philosophy of the Guru (and making it a part of daily conduct) himself becomes a likeness of Guru.

ਸ਼ਬਦ ਸੁਰਤਿ ਕਰ ਕੀਰਤਨ ਸਤਸੰਗ ਵਿਲੋਈ॥

shabad surti kar kīratan satsaṅg vilōī॥

शबद सुरति कर कीरतन सतसंग विलोई॥

Making his consciousness attentive to Word through recitation of Naam, he merges in the holy congregation.

ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ ਜਪ ਹਉਮੈਂ ਖੋਈ॥

vāhigurū gurū mantr hai jap haumaiṃ khōī॥

वाहिगुरू गुरू मंत्र है जप हउमैं खोई॥

His Guru-manta is Vahiguru, whose recitation erases egotism.

ਆਪ ਗਵਾਏ ਆਪ ਹੈ ਗੁਣ ਗੁਣੀ ਪਰੋਈ ॥੨॥

āp gavāē āp hai guṇ guṇī parōī ॥2॥

आप गवाए आप है गुण गुणी परोई ॥२॥

Losing egotism and merging into the qualities of the supreme Lord, he himself becomes full of qualities.