ਦੁਖੀ ਦੁਨੀ ਸਹੇੜੀਐ ਜਾਇ ਤ ਲਗਹਿ ਦੁਖ ॥

ਮ: ੧ ॥

m: 1 ॥

म: १ ॥

First Mehl:

ਦੁਖੀ ਦੁਨੀ ਸਹੇੜੀਐ ਜਾਇ ਤ ਲਗਹਿ ਦੁਖ ॥

dukhī dunī sahēṛīai jāi ta laghi dukh ॥

दुखी दुनी सहेड़ीऐ जाइ त लगहि दुख ॥

Worldly possessions are obtained by pain and suffering; when they are gone, they leave pain and suffering.

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਕਿਸੈ ਨ ਲਥੀ ਭੁਖ ॥

nānak sachē nām binu kisai na lathī bhukh ॥

नानक सचे नाम बिनु किसै न लथी भुख ॥

O Nanak, without the True Name, hunger is never satisfied.

ਰੂਪੀ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੈ ਜਾਂ ਦੇਖਾਂ ਤਾਂ ਭੁਖ ॥

rūpī bhukh na utrai jāṃ dēkhāṃ tāṃ bhukh ॥

रूपी भुख न उतरै जां देखां तां भुख ॥

Beauty does not satisfy hunger; when the man sees beauty, he hungers even more.

ਜੇਤੇ ਰਸ ਸਰੀਰ ਕੇ ਤੇਤੇ ਲਗਹਿ ਦੁਖ ॥੨॥

jētē ras sarīr kē tētē laghi dukh ॥2॥

जेते रस सरीर के तेते लगहि दुख ॥२॥

As many as are the pleasures of the body, so many are the pains which afflict it. ||2||